Il Bene Comune (2026)

Bir rehber ve başarısız bir oyuncu, dört mahkuma Pollino masifine eşlik eder; dayanıklılığın sembolü olan asırlık Bosna çamını ararlar. Yolculuk, adım adım şekillenen, farklı bedenleri, duyguları ve hikayeleri bir araya getirebilen kolektif bir sese dönüşen bir müzikle noktalanan, karşılaşmalar ve değişimlerle dolu bir dönüşüm yolculuğuna dönüşür. Sert ama güzel bir manzarada, beklenmedik dayanışmayla noktalanan, karmaşık yaşamların parçaları, açık yaralar ve görülme ve duyulma derin bir ihtiyaçla birlikte ortaya çıkar. Yaşananları konuşmak, şarkı söylemek ve adlandırmak, gerilimleri serbest bırakmanın ve aidiyet duygusunu yeniden keşfetmenin bir yolu haline gelir, en azından ani bir olay her şeyi sorguya çekene kadar. Çünkü bazen, kendi hikayeni paylaşmak zaten daha büyük bir şeye doğru atılmış ilk adımdır.