Sıra Dışı Bir Çocuk (2025)

Geçen akşam, Türkiye sinemalarında vizyon tarihi bir türlü netleşmeyen The Unbreakable Boy filmini nihayet dijital platformda yakalayıp televizyonun karşısına geçtim. Hani bazı yapımlar vardır ya, bittiğinde kumandayı koltuğa fırlatıp kendi hayatınıza şöyle bir bakarsınız, "Vay be, neler atlatıyor insanlar" dersiniz. İşte tam öyle bir his bıraktı bende. Tabii sinema sitelerindeki o birbirinin kopyası cilalı cümleleri bir kenara bırakıp işin aslına, bana hissettirdiklerine odaklanarak anlatacağım.

Hikayenin merkezinde hem otizmle yaşayan hem de en küçük darbede kemikleri kırılan nadir bir hastalıktan muzdarip Austin adında bir çocuk var. Konu tam mendil ıslatmalık, seyirciyi gözyaşına boğup sömürmelik bir dram aslında. Fakat yönetmen Jon Gunn direksiyonu öyle bir kırmış ki, o bildiğimiz melankolik havadan sıyrılıp içinizi ısıtan bir şeye dönüşmüş. Austin’in hayata o bitmek bilmeyen neşeli bakışı, televizyon ekranından odanın içine kadar taşıyor resmen.

Oyunculuklara gelirsek, baba rolünde Zachary Levi bildiğimiz o süper kahraman havalarından sıyrılıp çaresiz, alkolle ve kendi içsel canavarlarıyla boğuşan bir adamı çok doğal oynamış. Ama asıl alkış çocuk oyuncu Jacob Laval’a gidiyor. Rolü o kadar samimi sırtlamış ki, ekrana bakarken "Bu çocuk rol mü yapıyor yoksa gerçekten o hayatı mı yaşıyor?" diye ikilemde kalıyorsunuz. Anne, baba ve çocuk arasındaki o gerçekçi didişmeler, kopuşlar ve tekrar sarılmalar izleyiciyi hemen içine çekiyor.

Eleştireceğim yerler yok mu? Çok var. Film yer yer o kadar tipik Amerikan aile draması kalıplarına basıyor ki, kurgudaki bir sonraki adımı tahmin etmek hiç zor olmuyor. Sanki "Evet, şimdi seyirci buralarda duygulanacak, arkaya hemen bir piyano solosu dayayalım" demişler. Bu tarz zorlamalar hikayenin kendi doğal gücünü biraz gölgeliyor bence. Bir de o çekirdek ailenin dışındaki yan karakterler o kadar üstünkörü yazılmış ki, sanki sadece olay örgüsü aksın diye oraya yerleştirilmiş karton figürler gibiler.

Filmin internetteki genel yansımalarına ve yorumlara baktığımda ise tam bir kutuplaşma gördüm. Profesyonel sinema eleştirmenleri filmi biraz "fazla duygusal", "formüllere dayalı" ve "manipülatif" bularak yerden yere vurmuş. Ancak halkın, yani gerçek izleyicinin yorumları tamamen bambaşka bir telden çalıyor. Sıradan seyirciler filmin kusurlarına hiç takılmadan, hikayenin kalbine, o inanç ve umut veren samimi aile mesajına odaklanmışlar. İzleyen birçok ebeveyn, özellikle engelli çocuğu olan ailelerin mücadelesini bu kadar pozitif ve içten anlattığı için yapıma adeta sarılmış.

Bana göre de film, sinema tarihini kökten değiştirecek bir başyapıt falan kesinlikle değil. Ama akşam çayınızı koyup, kafanızı boşaltmak ve hayata dair ufak bir umut kırıntısı hissetmek için televizyon karşısında şans verilmesi gereken, kalbi çok temiz bir iş.